De zorg moet de wijk in

Corinne Ellemeet

‘De helft van de zorg is aandacht. Menselijk contact,’ zegt Corinne Ellemeet.  ‘Dat is wat ik meeneem uit Abcoude als ik in Den Haag aan het werk ben: de vaste contacten die je hier in het dorp hebt, zijn zó ontzettend belangrijk. Je kent elkaar. Ik ben ervan overtuigd dat ook dat bijdraagt aan een goede gezondheid.’

Corinne Ellemeet is aan een krachttoer begonnen in de Tweede Kamer. Ze heeft samen met GroenLinks fractieleider Jesse Klaver een wetsvoorstel geschreven dat de gezondheidszorg op z’n kop gaat zetten. Maar het moet wel, zegt ze in haar huiskamer in Abcoude. Want, zoals het nu gaat, kan het niet verder.

Corinne: ‘We worden met z’n allen steeds ouder en we blijven met z’n allen langer zelfstandig thuis worden. Maar als je kijkt naar hoe de financiering geregeld is: iedereen heeft het over die 2,1 miljard euro die naar de verpleeg- en verzorgingshuizen gaat. Prima. Maar dan praat je over ongeveer acht procent van de ouderen, die daar woont. De andere 92 procent wordt afgescheept met een fooi. Terwijl je natuurlijk alleen tot op hoge leeftijd zelfstandig kunt blijven wonen als goede zorg en ondersteuning beschikbaar is.’

Zorgbedrijf met verdienmodel
En daar zit écht een probleem. Een paar jaar geleden stemde de Tweede Kamer in met de Europese aanbestedingsregels voor de zorg. Een ingewikkelde procedure die er op neerkomt dat gemeentes verplicht de route van onpersoonlijke en bureaucratische aanbesteding moeten doorlopen met zorgaanbieders.

Dat levert in veel gevallen de goedkoopste zorg op. Maar het personeel weet niet waar het aan toe is. En de binding met de buurt ontbreekt ook. Zakelijker kunnen we de zorg niet maken. Eén van de gevolgen: er komt telkens iemand anders als je thuiszorg nodig hebt.

‘Die verplichte Europese aanbesteding moet van tafel’, vindt Corinne. Zie daar haar krachttoer. Ze moet niet alleen de Nederlandse politiek overtuigen, ze moet ook in Brussel aan de bak. ‘Jesse Klaver en ik hebben al een brief geschreven aan de Eurocommissaris die over aanbestedingen gaat; haar uitgenodigd om hier te komen kijken – te zien hoe het in de praktijk gaat,’ zegt ze strijdbaar.

Ze is niet tegen de doorgevoerde decentralisaties. ‘Er is écht een wereld te winnen als de zorg ‘dichtbij’ wordt georganiseerd. ‘Door de gemeentes,’ benadrukt Corinne. Want die kunnen dat prima.  Zeker als ze daar gewoon geld voor krijgen van het rijk en niet tegelijkertijd worden geconfronteerd ‘met veertig procent bezuinigingen’ zoals destijds bijvoorbeeld met de Wmo en de jeugdzorg gebeurde.

Poli geriatrie in de buurt
‘Laat iedere gemeente zélf bepalen hoe de zorg te organiseren,’ zegt het GroenLinks Kamerlid. Zij kennen de wensen van de mensen. In een maatschappij die steeds meer wordt gemedicaliseerd, zouden zij juist kunnen inzetten op het voorkomen van problemen. Omdát ze weten wat er leeft. Omdat ze de wijken in kunnen. Omdat ze de mensen opzoeken. Corinne:  ‘Met sociale wijkteams die intensief samenwerken met huisartsen. Met een poli geriatrie in de buurt. Met specialisten die wijkverpleegkundigen adviseren – in plaats van dat je naar het AMC toe moet.’

Het moet. En het kán, zegt Corinne. Al vermoedt ze dat het zeker twee jaar gaat duren voordat haar wetsvoorstel een wet is. Maar dan nog is het de moeite waard. Ze maakt een armgebaar: ‘kijk om je heen. Ook hier in Abcoude zie je steeds meer oudere mensen die zelfstandig blijven wonen. Dat is toch ook waarom ik het doe!’

Klik hier om het voorontwerp van de wet te lezen.